هدف این پژوهش توسعه الگویی جامع از شایستگی‌های اجتماعی مدیران پروژه برای تحقق مدیریت پایدار در صنعت ساخت با بهره‌گیری از رویکرد کیفی است. این پژوهش به دنبال تبیین مؤلفه‌های رفتاری و ارتباطی مدیران پروژه است که در مدیریت پایدار نقش کلیدی ایفا می‌کنند. این مطالعه با استفاده از روش نظریه داده‌بنیاد و از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساخت‌یافته با 10 نفر از خبرگان و مدیران ارشد در صنعت ساخت‌وساز در ایران انجام گرفت. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. داده‌ها با استفاده از کدگذاری سه‌مرحله‌ای (باز، محوری و انتخابی) بررسی شد. تحلیل داده‌ها منجر به شناسایی چهار بُعد اصلی شامل رهبری تیم، آگاهی اجتماعی، مدیریت ذینفعان و همکاری شد که در قالب یک مدل پارادایمی شامل شرایط علّی، زمینه‌ای، مداخله‌گر، راهبردها و پیامدها ارائه گردید. پژوهش حاضر با تمرکز بر بُعد اجتماعی مدیریت پایدار پروژه‌ها در صنعت ساخت، برای نخستین‌بار الگویی مفهومی مبتنی بر داده‌های میدانی ارائه می‌دهد. این پژوهش با پر کردن خلأ نظری موجود، مبنایی برای ارزیابی و توسعه مهارت‌های اجتماعی مدیران پروژه فراهم می‌کند. به کارگیری این الگو در طراحی برنامه‌های آموزشی و استخدامی برای مدیران پروژه در صنعت ساخت پیشنهاد می‌شود. همچنین، تعمیم این الگو می‌تواند به‌عنوان مبنایی برای تدوین استانداردهای شایستگی مدیران پروژه در نظام‌های آموزش حرفه‌ای و فرآیندهای ارزیابی کیفیت در پروژه‌های ساخت مورد استفاده قرار گیرد.