استانداردسازی ابزاری راهبردی در مدیریت نوآوری دفاعی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 پژوهشکده آماد، فناوری دفاعی و پدافند غبرعامل، دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی و تحقیقات راهبردی، تهران ، ایران

2 استادیار، دانشکده مکاترونیک، گروه مهندسی مکانیک، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، البرز، ایران

3 استادیار، گروه مهندسی صنایع، دانشکده فناوری های صنعتی، دانشگاه صنعتی ارومیه، ارومیه، ایران

چکیده

نوآوری‌های فناورانه، تنها مسیر رشد و توسعة بلندمدت صنعت، اقتصاد و ارتقای ظرفیت‌های دفاعی است. استانداردسازی فرایندی پویا جهت شکل‌دهی به‌مسیر نوآوری محسوب می‌گردد و روابط هم‌افزایی استانداردسازی و نوآوری، مزایای اقتصادی چشمگیری را به‌همراه دارد. در این پژوهش، به‌بررسی رابطه میان استانداردسازی و نوآوری در برخی‌از صنایع دفاعی کشور پرداخته و بررسی می‌گردد، استانداردسازی از طریق چه عواملی و چگونه بر نوآوری اثرگذار است. پژوهش پیش‌روی از لحاظ هدف، کاربردی و از منظر نوع داده‌ها، پژوهشی کمی می‌باشد و بر‌اساس ماهیت و روش گردآوری داده‌ها، یک پژوهش توصیفی-پیمایشی است. به‌منظور دست‌یابی‌ به هدف پژوهش ‌از تحلیل همبستگی متغیرها، تحلیل عاملی اکتشافی و روابط رگرسیونی چندگانه، استفاده شده‌است. مطابق مدل پژوهش، پنج عامل اصلی که در توسعه و ارتقای استانداردسازی نقش دارند، شناسایی شد. هر پنج عامل شناسایی شده، همبستگی نسبتاً قوی و هم‌جهتی با نوآوری‌های تدریجی دارند. اما دو عامل مقررات و ریسک فناوری، همبستگی منفی با نوآوری‌های بنیادی داشته و به‌عنوان تهدید و مانعی برای آنها محسوب می‌گردند. دو عامل تحقیق‌ و توسعه و تجاری‌سازی نیز همبستگی مثبت و قوی و عامل راه‌کار فنی همبستگی مثبت ولی ضعیفی با نوآوری‌های بنیادی دارند. مطابق نتایج پژوهش، به‌طور کلی و در مجموع استانداردسازی همبستگی مثبت و معناداری با انواع نوآوری دارد، که این همبستگی در نوآوری‌های بنیادی به‌نسبت نوآوری‌های تدریجی ضعیف‌تر می‌باشد. در نهایت نیز ایجاد سازمان‌های خصوصی تدوین‌ و توسعة استانداردها با هدف تسریع عرضه نوآوری‌ها به بازار و تسریع اصلاح نظام استانداردسازی کشور پیشنهاد شد.

کلیدواژه‌ها