استانداردسازی خدمات در هتل‌های چهار و پنج ستاره به عنوان یکی از پایه‌های اصلی ارتقای کیفیت، اعتمادسازی و دستیابی به رقابت‌پذیری پایدار شناخته می‌شود، اما بسیاری از واحدهای اقامتی تهران در اجرای مؤثر این استانداردها با موانع پیچیده‌ای روبه‌رو هستند. این پژوهش با هدف واکاوی عمیق چالش‌های استانداردسازی از منظر ذی‌نفعان کلیدی و ارائه برداشتی بومی از علل این ناکامی‌ها انجام شد. مطالعه حاضر به شیوه کیفی و با رویکرد توصیفی اکتشافی اجرا شد. داده‌ها از ۱۴ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با مدیران ارشد هتل‌ها، متخصصان دانشگاهی و کارشناسان بخش دولتی گردآوری شد و با بهره‌گیری از تحلیل محتوای کیفی در محیط نرم‌افزار مکس کیو دی ای بررسی گردید. برای اطمینان از اعتبار داده‌ها از معیارهای چهارگانه لینکلن و گوبا شامل قابلیت اعتماد، انتقال‌پذیری، وابستگی و تأییدپذیری استفاده شد و راهبردهایی مانند اشباع نظری، تنوع مشارکت‌کنندگان و بازبینی پاسخ‌ها به کار گرفته شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که چالش‌های استانداردسازی در پنج محور اصلی قابل تبیین هستند. ضعف ساختاری و سازمانی در هتل‌ها، نیروی انسانی ناکارآمد و فاقد آموزش‌های تخصصی، برداشت‌های نادرست و گاه مقاومت‌آمیز نسبت به مفهوم استاندارد، شکاف در نظام آموزشی و پژوهشی حوزه هتلداری، و موانع اقتصادی و فنی از مهم‌ترین عوامل محدودکننده اجرای مؤثر استانداردها به شمار می‌روند. نتایج حاکی از آن است که استانداردسازی تنها یک الزام فنی نیست و تحقق آن مستلزم اصلاحات نهادی، فرهنگی و مدیریتی عمیق است. این پژوهش با ارائه یک مدل مفهومی بومی که بر داده‌های میدانی و تجربه زیسته ذی‌نفعان استوار است، تصویری جامع از موانع استانداردسازی در هتل‌های تهران ترسیم می‌کند.